Guatemala & Honduras

Guatemala & Honduras,

Normaal ging de reis volgend verloop kennen. Maar door wijzigingen in het vluchtplan (door annulatie van Iberia) moesten we over Atlanta vliegen en verloren we 3 dagen van onze reis. Toen we in extremisch (1week voor afreis) ook nog eens van reisbegeleider veranderden (Annelies moest met spijt afzeggen wegens prive redenen) was het volledig feest. Gelukkig kregen we als reisbegeleider Stefan en die wou ons in minder tijd meer laten zien. Vandaar dat de reisbeschrijving wel wat afwijkt van het reisverloop welk ik weergeef.

Het origineel:

We vatten onze reis aan in één van de oudste en charmantste koloniale steden van Centraal-Amerika:
Antigua. De stad is omringd door drie vulkanen. Vanuit de omliggende dorpen ondernemen we een spectaculaire
mountainbiketocht naar het meer van Atitlan. We vangen aan met een bezoek aan de ruines van de eerste
hoofdstad, lunchen “with a view” en eindigen de dag met een afdaling naar het meer. Om de bagage hoeven we
ons niet te bekommeren want daar wordt voor gezorgd. Het parcours is soms zwaar, maar voor de steile hellingen
zijn er alternatieven voorzien.

Het meer van Atitlán, diepblauw en genesteld in de heuvels tegen een achtergrond van - alweer - drie vulkanen,
nodigt uit tot een verkwikkende duik of enkele fikse wandelingen of fietstochten rondom. In Sololá of elders
mengen we ons op een gezellig marktje tussen de gastvrije indígenas, de bewoners van de dorpen rond het meer,
elk met hun eigen bonte klederdracht. Kanovaren of paardrijden behoren ook tot de mogelijkheden.
Vanuit Cobán maken we een meerdaagse jungletocht naar de regio Alta Verapaz. We logeren er bij indígenafamilies
en maken enkele onvergetelijke daguitstappen in de natuurparken. De verblijven zijn primitief maar de
ervaring is uniek.

Voor we de jungle induiken in het noorden van Guatemala, verblijven we in Flores. Dit gezellige stadje ligt op
een eiland midden in het prachtige meer Petén Itza, omringd door pure jungle. Flores is dan ook de ideale
uitvalsbasis voor een bezoek aan de beroemde mayaruïnes van Tikal. Boven op de ruïnes kijk je kilometers ver
over de jungle.

Na een zware transportdag waarbij we het noorden van Guatemala en Honduras doorkruisen is het tijd voor een
relaxed moment. We varen vanuit La Ceiba naar Roatán of één van de andere exotische Bay Islands. We gaan er
snorkelen of gewoonweg luieren op de idyllische stranden. Duiken behoort ook tot de mogelijkheden. We
verkennen er zeker het Caribische nachtleven.

In het grensstadje Copán maken we onze cocktail compleet met een scheut cultuur. Op de uitgebreide ruïnesite
krijgen we een goed beeld van de mayabeschaving. We logeren in het ViaVia Joker reiscafé of in een authentieke
hacienda en maken een paardentocht in de omgeving.

We ronden de reis af in Antigua met een letterlijk hoogtepunt: de beklimming van de Pacayavulkaan.
Deze tocht beslaat een halve dag en is haalbaar-op een rustig tempo-voor iedereen die over een gezonde conditie
en een portie wilskracht beschikt. Je hebt beter geen last van hoogtevrees. Vanuit Guatemala City vliegen we
terug naar België.

Na een niet al te turbulente vlucht kwamen we tegen 8u Brussels Time aan. Tegen de tijd dat we boven Engeland waren werd het ontbijt op en afgediend. Een we boven London waren (dit kon je goed zien uit de lucht) voelden we de piloot gas terug nemen en voelde je ons zakken (niet dat iedereen dit gewaar werd als ik het vroeg, zal wel aan de gevoeligheid liggen als bij het autorijden). Het was spectaculair. Waar we verleden jaar opstegen zetten we nu al de daling in. En raar maar waar we kwamen net boven Brussel uit. Het uit checken ging heel wat vlotter dan in Amerika. Ook onze bagage was er zeer snel en dus gingen we maar naar de aankomsthal om onze families terug te zien na 3 weken. We namen afscheid van elkaar gingen allen onze weg op. Een einde was gekomen aan het avontuur. En eens we buiten uit het luchthavengebouw kwamen voelden we onmiddellijk dat we thuis waren. Het was bewolkt, grijs en koud. Wat waren we toch verwent geweest de voorbije weken. Nu begint het sparen voor de volgende reis.

Onze vlucht vertrekt pas om 6 uur dit betekend om 2u op de luchthaven zijn. We hadden dus een volledige ochtend om van Atlanta te genieten. Ellen wilde shoppen dus liet ze ons en ging alleen haar gang. We gingen in groep naar het olympisch dorp kijken en ook naar de gebouwen van CNN. Enkelen van ons deden deze begeleide toer in de verschillende nieuwsstudio’s en waren na afloop enorm onder de indruk van de hele organisatie die daar gebeurd. Terwijl het merendeel naar de “World of Coca Cola” ging. In de wandeltocht naar het olympisch dorp passeerden we een stoet, blijkbaar hadden de Amerikanen weer wat te vieren. Hele horden van cheerleaders passeerden ons terwijl ze telkens hun dansjes ten berde brachten. Na het Olympisch dorp gingen we dus naar “World of Coca Cola” hier konden we genieten van de geschiedenis en marketing van coca cola door de jaren heen. Zo leerden we dat de ijsbeer van Coca Cola voor het eerst in 1929 in een commercial werd gebruikt. Na het bezoek waar we ook met z’n allen op de foto gingen met de beer (welke we met zijn goed keuring ophieffen en als prooi omhoogstaken tot ongenoegen en paniek van de vaste fotograaf) konden we als afsluiter van het bezoek alle dranken van de groep proeven en drinken dit was mooie opgedeeld inde verschillende continenten. Ook deden we onder ons eens de test wie de “echte” cola kon door blind te proeven onderscheiden van de Light of de Zero. Na door de “giftshop” te zijn gelopen wandelden we terug naar down town (onze hostel) om daar ons gerief op te halen. Op het zicht leek dit niet ver maar het was toch algauw een 2à minuten wandelen, maar gezien het mooie weer en de zalige temperaturen deerde ons dit niet omdat we op tijd waren vertrokken. Op het afgesproken uur was iedereen er en we gingen alle samen naar de luchthaven. We deden onze check-in en gingen op zoek naar eten. Al vlug vonden we en Burger King, we zijn tenslotte in Amerika dus wat konden we anders eten? We hadden na het eten nog wat tijd over en besloten de winkeltjes in de vertrekhal even af te schuilen (er was hier betrekkelijk minder keuze dan in Zuid Afrika, maar misschien is dit enkel in deze hal). Toen was het tijd om in te checken en gingen we allen aan boord. Pieter had met Charle gewisseld en was nu mijn buurman in het vliegtuig. Maar door de Mc Flury die hij gegeten had vlak voor het vertrek heeft hij niet echt kunnen genieten van de vlucht. Ik daarentegen heb niets tekort gehad op de ganse vlucht. Alle maaltijden kreeg ik doorgeschoven alsook de wijn, dat was dus best plezant. Op de vlucht sliep ik weer geen minuut en luisterde dan maar naar mijn I-pod.

Vroeg uit de veren vandaag. Ik stond een half uur voor iedereen op. Niet om mijn bagage te maken maar omdat ik me wil douchen voor we vertrekken, dit om geen last te hebben aan de douane in Amerika omdat ik er ongeschoren en vuil bij sta. Daarom propere kleren mee, deze zitten al heel de reis in mijn bagage en komen er nu pas uit. Vertrek uit Guatemala. We vertrekken ruim op tijd richting de luchthaven en dat bleek geen overdreven luxe want op de terugweg sloeg Murphy weer eens toe, we zijn maar net op tijd op de luchthaven gearriveerd. Er was namelijk op de baan van Panajachel naar Guatemala City een stuk weg onberijdbaar, omdat er een hoop zand en stenen om de weg beland waren. Dit was eigenlijk een bergwand die over nacht was verschoven en dus naar benenden gevallen op de weg. Gelukkig heeft Hugo een uitgebreid netwerk aan collega’s waar hij ik geval van nood dienst kan op doen. En er was dan ook een Chauffeur aan de hostel om ons op te komen pikken. We reden tot ongeveer een kilometer van de plaats waar de weg was belemmerd omdat er van daar om de 2 rijvakken een file stond (hoe die is opgelost ik weet het niet want het was zo aan de 2 kanten. We deden dan ook een heel stuk te voet met onze zware bagage tot aan de andere kant van de versperring. Zo zagen we ook wat het probleem was en konden we mooie foto’s ervan nemen. Wat verder stond er een andere busje (één van Hugo zijn chauffeurs) ons op te wachten. Net op het moment de we ingestapt waren werd een deel van de rijweg vrijgemaakt en begonnen de wagens en bussen te rijden. Net op dat moment waren wij klaar waren begonnen het verkeer van de andere kant te naderen. Ik stapte uit en hield het verkeer tegen zodat wij snel dor konden. Dit tot ongenoegen van de buschauffeur die van de andere kant kwam. Maar zo waren we wel ontsnapt aan nog langer stilstaan. Eens we vertrokken waren ging het wat vlotter maar toch leek het een eindeloze rit te zijn. Misschien wel omdat ik de tijd zo zag verstrijken op de horloge. De tocht van 3 uur liep uit tot 4,5u. Het was een hel om de tijd voorbij te zien glijden, wetende dat het vliegtuig niet op ons wacht. Op de luchthaven namen we afscheid van Stefan en gingen we onze weg op. In de Taxfree kochten Steph en ik nog vlug een flesje rum van 23 jaar oud (volgens Stefaan de beste ter wereld). Deze kregen we pas op het vliegtuig (om veiligheidsredenen). Dus stak ik deze in mij handbagage maar natuurlijk was dit buiten de Amerikanen gerekend, mijn machete vormde geen probleem maar mijn flesje rum dat was een ramp. Ik moest ze in mijn hoofdbagage stek zeiden ze of afgeven. Voormijn kop niet! Dat was mijn rum de apen. Maar ze gaven niet af. Ik liet dan maar mijn handbagage met de flessen erin inchecken. Gelukkig is alles toch goed gekomen en konden we op een late toch nog naar de hostel. We hadden wel 3 uur verloren door dit dom gedoe. Dank u Uncle Sam voor uw gastvrijheid. Daardoor konden we het wel vergeten van naar de ijshockey te gaan. S’avonds gingen we dan maar in een restaurant eten en deden we ons niets tekort. Het was ook echt op z’n Amerikaans, 1 cola bestellen en dan gratis refill’s zoveel je wil. Op het vliegtuig was de ambi er ook wel want de Guatemalteekse deelneemster aan de Latin Idol had gewonen waardoor we gratis alcohol kregen van de steward. Hij vroeg van waar we kwamen en daagde ons dan door te zeggen dat de Belgen toch konden drinken en wij niet misschien. Hij overhandigde ons (Charle, Steph en Ikzelf omdat ik met hem weer begon te praten, zo zie je maar dat het wat kan opbrengen) dan ook rijkelijk de bacardi en cola.

Vandaag gaan we op souveniersjacht, in de grootste markt van Centraal Amerika, namelijk Chichicastanango. We trekken hier naar toe met het lokale transport, namelijk de chickenbussen. Dit zijn kleurig geverfde oude Amerikaanse schoolbussen, die je overal in Guatemala ziet, op sommige staat zelf de naam van de school en de staat nog vanwaar ze komen. De chauffeurs van deze bussen ontzien niemand. Iedereen op hun pad moet eraan geloven. Ze rijden gewoon door je moet maar opzij springen. Bij elke halte stappen mensen bij op de bus. De bagage word op het dak gebonden en op de duur zitten we met 3 en sommige met 4 op een bank voor 2. Aangekomen op de markt komt een warme gloed van kleuren en geuren ons tegemoet. We spreken een uur af wanneer we terug samenkomen en gaan op koopjestocht. Het is hier net als in Zuid Afrika afbieden voor je wat koopt. Als eerste aankoop koop ik een tweepersoons hangmat voor deze af te bieden doen we een voorstel om er 3 ineens te komen en doen toch een significant del van de prijs. Na wat over en weer komen we tot een overeenkomst en namen we er elk een mee. We lopen verder en Pj en Pieter kopen een maya-trui. Ook hier is het weer afdingen geblazen. Als we bij een kraam komen waar ze mooie dekens verkopen is het ook weer zo en dus kopen we dan elk een mooi groot deken. En natuurlijk koop ik me een machette. Voor deze moet ik zwaar afbieden omdat ik mee een prijs voorop heb gesteld en niet vanaf ga wijken. De verkoper kijkt nogal verbaast als ik hem dan ook teruggeef en vraagt met wat ik wil geven. Ik ga wat onder de prijs die ik voor ogen had en hij zegt nee maar komt zelf we een heel del tegemoet. Waarop ik ook iets stijg tot op mijn getal, hij vind het nog te weinig en als ik wil weggaan stemt hij toch toe. Ik heb een machette. Pas nu begin ik me af te vragen hoe ik in hemelsnaam dat “zwaard” door de douane in Amerika ga krijgen zonder problemen te hebben. Maar laat me toch even inde euforie van het kopen van de machette. We lopen rustig verder de markt af en hier en daar wordt nog wat gekocht. Nu passeren we de Sint Tomaskerk. Wat eigenlijk het centerpunt is van de stad. We gaan de kerk binnen en kijken even naar het mooie houtwerk maar foto’s nemen mag hier niet. Op de trappen voor de kerk worden offers gebracht met wierook en massa’s bloemen.
Op het afgesproken uur wachten we op iedereen en word er een eerste vergelijk gemaakt van de aangekochte souvenirs. We besluiten ons toch weer op te splitsen om eten te zoeken en maken een nieuwe afspraak op dezelfde plaats. We zoeken rond en we wagen ons aan kip en frietjes van een klein kraampje op de markt, hopelijk zorgt het niet voor diarree. Maar ach we moeten toch eens van de couleur locale proeven. En vermits alles “gefrituurd” is denk ik dat het wel veilig is. Om terug te geraken nemen we een privé-busje dat we huren samen met een ander koppel om hem vol te krijgen. Zo komen we op een redelijk uur terug in Panajachel en gaan we nog even daar in de winkels kijken hoeveel we erop gelegd zijn maar het blijkt dat we goede zaken deden. Als we dan onze souvenirs op de kamer hebben nagelaten kunnen we weer wat vrij rondlopen en gaan de meeste weer op zoek naar de internet cafés. Ik besluit en goede douche te nemen en wat met de achterblijvers aan de fruitsla met sangria te werken. Eens dit klaar is ga ik met Steph en Ellen op zoek naar waar we vanavond kunnen eten . het mag wat uitgebreider zijn zegt Stefan om onze pot op te gebruiken. Na een vergelijkende studie kiezen we voor een Italiaan. Eerst dronken we wat op de kamer en gingen op het afgesproken uur naar het restaurant. Na het eten geven we een klein feestje op de kamer. Het is toch de laatste avond met ons allen samen want Stefan gaat niet terug mee naar België met ons hij reist door naar Costa Rica om de volgende reis te begeleiden. Het feest is goed, de ambi komt traag op gang maar eens vertrokken is het alle remmen los. Alle drank word ook geleegd en de muziek gaat goed hard. Dit tot plots op de deur word geklopt door mensen van een andere kamer dat ze willen slapen. Wat voor ons het teken is om het feestje af te blazen en dus kruipen we onder de wol want morgen is het weer betrekkelijk vroeg opstaan.